هیدروژل کوپلیمر یونیک NVP-MMA (NM) معمولا ظرف 48 ساعت یک تعادل تورم دارد. هنگامی که به عنوان پرکننده بافت استفاده می شود، میزان ابتلا به تورم آن بسیار سریع است و بعد از عمل درد بیشتری به بیماران ایجاد می کند. در این مقاله، N-N'-bis (acryloyl) cysteamine (BAC) قابل تجزیه پذیری در شبکه هیدروژل کوپلیمر به منظور ذخیره بخشی از پتانسیل تورم معرفی شد و سپس سینتیک تورم هیدروژل به تدریج تنظیم شد شکستن پیوند دی سولفید در BAC. خواص تورم، خواص مکانیکی و سازگاری هیدروژلهای کوپلیمر NVP-MMA (NMSS) حاوی پیوند های دی سولفید در محیط آزمایشگاهی و in vivo به صورت سیستماتیک بررسی شد.
آزمایشات شبیه سازی in vitro نشان داد که تورم حجمی هیدروژل NMSS در طول 50 روز تحت کاهش dithiothreitol افزایش می یابد. تأیید شد که سینتیک تورم از جمله هیدروژل ها می تواند به دو مرحله تقسیم شود: پروسه تورم کوتاه مدت تحت فشار اسمزی (در عرض 48 ساعت) و فرایند تورم دراز مدت تحت کنترل تجزیه پیوند دیسولفید (ده ها روز). استحکام فشاری هیدروژل NMSS تحت تاثیر عوامل بسیاری قرار می گیرد. درجه تورم هیدروژل های NMSS ناشی از هیدرولیز گروه متیل استر و پیوند دی سولفید می تواند منجر به کاهش خواص فشاری آنها شود. با افزایش محتوای BAC، حداکثر فشار هیدروژل NMSS به ترتیب کاهش می یابد. تحت همان مقدار BAC، کاهش نصف ماده متقابل متقابل، منجر به حفظ خواص مکانیکی هیدروژل نمی شود. هیدروژل های NMSS خواص مکانیکی خوبی دارند. استحکام فشاری نمونه ها با تورم حجم تعادلی 6-12 متغیر بود از 0.25 MPa تا 0.75 MPa.
آزمایشهای لقاح درون زنده نشان دادند که در مقایسه با تعادل تورم هیدروژلهای NMSS پس از دوازده هفته لانه سازی، زمان رسیدن به تعادل تورم هیدروژل NMSS به طور معنی داری طولانی بود. تعادل تورم هیدروژل هر جزء معمولا پس از بیش از 4 هفته انجام می شود، که نشان می دهد که میزان تورم اولیه هیدروژل های کوپلیمر به طور موثر با اضافه کردن BAC به تاخیر می افتد. نتایج نشان داد که میزان تورم هیدروژل با افزایش محتوای BAC کم است. همانطور که بخش شبکه هیدروژل مجددا در نزدیکی گروه سولفیدریل قرار داشت، دو باند گوگرد بعد از بازسازی شبکه هیدروژل شکل گرفت. محتوای تیئول بالاترین مقدار در 1W قرار داشت، سپس با زمان لانه گزینی کاهش یافت و تقریبا در 4W ناپدید شد. به عنوان حجم تورم هیدروژل NMSS در طول لانه گزینی محدود شده است، مقاومت فشاری هیدروژل روند معینی را با افزایش زمان لانه گزینی نشان نمی دهد. استحکام فشاری هیدروژل بین 0.15 تا 0.5 مگاپاسکال بود، در حالی که مدول الاستیسیت کمتر از 1 مگاپاسکال بود. پس از 2 هفته لانه گزینی، کپسول فیبرینی شروع به تشکیل داد. با افزایش مدت زمان کاشت، واکنش سلولی التهابی در اطراف ماده به تدریج تضعیف شد. در 16 هفته، آن را به طور کامل توسط کپسول فیبر نازک و متراکم کپسوله شده بود، که نشان داد هیدروژل NMSS دارای سازگاری خوب است.